Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Bir adamın kafasında şiddetli vazgeçilmez yara izi mevcuttu. Savaşta başına birkaç şarapnel parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Kenan’dı. Savaş ortamında dertli izler asıt olmuş sığınmacıların şifa gören Danca kurumunda birkaç ay bakım alıyor. Sağ eli hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Çeşitli günler elime birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan eve kırtasiye ürünleri başkalarının alması bekleniyordu okulun önüne sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaş travmasını hala yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli kavga ediyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” demekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Okulda ve aile hayatında uyum güçlüğü.

Görevli danışmanı çaba sonuç vermedi. Okul yönetimi, durumu görüşmek amacıyla oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Bütün aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi birden birlikte birlikte kalıyorlar. Büyük aile toplantı odalarına girdiklerinde, Rahman kalktı, “Muallim!” dedi koşarak dede ve ninesinin elini öpmeye ilk kez başladı.

Soğuk havalarda ben iki] çorap. Dede yalın ayak geliyordu. Ceketin altına giymiş gibi beyaz entarisini ayak bileklerine dek uzanan giydi. Annem ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Okuldaki geçmişini anlatmaya başladığımızda, o çocuk çok rahatsız oldu. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk ruhu gizli gizem anlamaya çalışıyorduk.

Baba oğlu sık sık evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleriyle bilincinde şekilde yatak gece saatlerinde işemeye!” söyledi. Rahman utanç içinde odadan terk etmek istedi. Konuyu çok ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailenin de destekleriyle Rahman’ın birkaç rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları zaman zaman oğlu ile özel ile koordine görevi bana.

Sonraki günlerde Rahman koro koşarken kapıya çarptı. Yaralanmadı ama hissi acı duydu, uzun yoğun üzüldü. Onu teselli etmek destek olmak elinden tutmaya kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz kağıt bir adet renkli kalemler koydum. Raftan, birkaç kitap aldı okuma görünümü görerek uzaktan Rahman’ı sessiz sade> izlemeğe devam ettim. O çocuk, farklı renklerde kalemlerle bir şeyler çizerken beni unutmuş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kağıt çıkarıp bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok bitkin, uyumak istiyor, istemiyor gitmek. Arkadaşları onu ima ediyor!” dedi. O yıl başka bir okulda göreve başladım. O çocuk unuttum.

Yoldayken Nasır ile buluştum. Beni gözüne kestirdi, “Hoca!” diyerek elini sıkıca çalıştı. Rahman’ı sorarken, yüzü bulutlandı; bana saklamadı. Rahman sonraki gelişen çeşitli Suç olaylara dolaşıp polis kayıtlarına işlenmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp problemli gençlerin eğitildiği bir tane yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza karşın o çocuğu kurtaramamış olduk.